Kvifor Annastova?

Heilt sidan vi i sommar bestemte oss for å prøve gardslivet og gjorde det kjent for familie, venner og kjente har eg hatt eit (kanskje litt uforklarleg) behov for å forklare kvifor eg har lyst til det. Det er ikkje slik at eg har møtt motstand eller blitt stilt mykje kritiske spørsmål - heller tvert i mot, folk har vore stort sett glade, støttande, litt misunnelege eller i det minste interesserte. Men det er ingen løyndom at vi òg har blitt møtt med ein del forundring, både fordi vi forlét Trondheim, ein by vi begge er veldig glad i og har eit stort nettverk i, og fordi eg plutseleg har fått det for meg at eg vil heim.Vinter

Sanninga er vel at det ikkje er så veldig plutseleg, men det er likevel forståeleg at enkelte som har kjent meg i nokre år stussar. For fakta om meg er at eg ved fleire høve uttrykte at eg ynskte meg bort frå heimstaden min. Eg ville ut og oppleve andre ting, bu i by og "sjå verda". Dessutan har eg, i motsetnad til dei fleste andre i den næraste familien min, aldri uttrykt store entusiasmen over dei fordelane bygdelivet kan by på: Friluftsliv, fiske, jakt, gardsdrift og så bortetter. Eg har alltid vore omringa av folk som liksom har nytt bygdelivet meir, som har vore meir "skapt for det".

Så eg flytta. Eg hugsar sjølvsagt ikkje akkurat kor bevisst eg var tenkesettet mitt på den tida, men at eg såg på meg sjølv som urban, det er det ingen tvil om. Og sidan eg notorisk ikkje greier å halde munn annonserte eg nok det til alle som ville høyre. Joke's on me. I etterkant, og særleg det siste året, har eg hella meir og meir mot tanken at eg aldri har vore urban, men at eg trudde eg var det fordi eg ikkje meinte at eg var særleg egna til bygdelivet.

Men folk forandrar seg. Eller forandrar oppfatning, i alle fall. I etterkant er det nærliggande å sjå på aversjonen mot heimbygda som ein slags misforstått måte å forklare at eg ikkje hadde interesser som heilt samsvarte med dei til mine nærmaste. Det at foreldra mine ikkje akkurat velta seg i pengar og fritid når eg vaks opp hadde nok òg noko å seie for oppfatninga mi, gardslivet for meg var synonymt med kontinuerleg arbeid med lite igjen for strevet, og sidan eg var (og er) aldri så lite bedageleg anlagt og glad i å kose meg var dette ikkje særleg attraktivt.

Så vart eg vaksen og budde i byen, og smått om senn såg eg fordelane eg oversåg som ung og dum: All plassen ein har til rådigheit, alle moglegheitene ein har med jorda og bygningane rundt seg, den fantastiske naturen, nærleik til store ressursar som sparar både pengar og miljø.

Det siste er kanskje det viktigaste poenget for meg. Det er kanskje ein romantisk og litt over-idealistisk tanke, men eg må jo vere ærleg og seie at idéen med å klare seg sjølv i større eller mindre grad er ein stor motivasjon. Eg ser ikkje for meg at vi ikkje skal måtte gå på butikken, for landskapet er ueigna for til dømes risdyrking og det er årevis sidan sist eg såg eit dopapirtre på våre breiddegrader, men kanskje kan vi vere med på å vidareføre kunnskap om korleis ein sjølv produserer og foreidlar mat, kunnskap som no er nærmast utdøydd.Okseplog Noko som slett ikkje tyder at vi skal flytte tilbake i tid og ikkje nytte oss av dei hjelpemidla som er tilgjengelege, men eg er overtydd om at det har både praktisk og  kulturhistorisk verdi å ta vare på kunnskap om matauk, og at det er både etisk og lærerikt å utnytte dei ressursane ein har i så stor grad som ein får til. Dyrehald har alltid interessert meg, sjølv om eg ikkje akkurat jumpa ut av senga med eit smil når eg var avløysar i mjølkefjøsen og måtte opp i grisotta i helgene. Og eg er veldig spent på og gler meg veldig til å gjennom dialog, undervisning og sikkert småkrangling med min far finne ut meir om kva ein kan gjere med eit småbruk som Nilsgarden på ein måte som er passande og tilfredsstillande for både våre og andre sine behov.

Eg meiner sjølvsagt sjølv at eg har akkurat den rette miksen av idealisme, pågangsmot og opplært realisme til å ta fatt på ei livsoppgåve som dette, men eg skjønar godt dersom enkelte er usamde. Eg er nemleg òg utålmodig og ein anelse lat, eigenskapar eg er alt anna enn stolt av, og eg håper verkeleg at eg greier å halde engasjementet og gneisten oppe. Det som er sikkert er at eg har lært at når livet er som tyngst på ein gard og ein har hundre tusen ting som skal gjerast og ingenting fungerer, ja så er det i alle fall eit variert arbeidsmiljø. Og i staden for ein sjef har ein sjølvaste Moder Jord som næraste overordna (ja, kanskje bortsett frå sjølafolket, alt etter som), og ein betre, strengare og meir fruktbar sjef skal ein vel leite lenge etter. Så får det heller vere at ein deler arbeidsplass med Murphys lov.

 

Hei verden!

Hanne og Lars, RigaMange av de som kjenner oss vet at vi har tenkt å flytte på gård til høsten, og noen synes kanskje det er overraskende. På denne bloggen har vi lyst til å fortelle litt om det vi tenker og opplever både før og underveis, og vi håper det kan bli interessant lesning både for venner, familie og dem vi ikke kjenner.

Vi ønsker å gi et realistisk og underholdende inntrykk av to relativt oppegående unge folk som velger å gå en litt annen vei enn det som er vanlig i dag. Vi setter stor pris på alle lesere og all tilbakemelding, og vi inviterer til å bruke kommentarfeltene flittig.

Det er ikke så mye her ennå, men vi lover høy oppdateringsfrekvens framover. Hvis du vil følge ekstra nøye med, kan du bruke RSS-linken nederst til venstre.

Vi snakkes snart!

 

Slik ser det ut

Nilsgarden

 

 

Lars

LarsDette er Lars. Han er sunnmøring. Ikke en sånn pengefiksert, masete en, men en blid og kreativ en. Nærmere bestemt kommer Lars fra Sætre i Ulvestadbygda i Volda. Dessuten er han odelsgutt, han har utdanning innen søm og lingvistikk og er en som liker brokkoli. I løpet av snart syv år i Trondheim har han lært seg flytende trøndersk, vært med på å starte det som i dag er blant Norges fremste blandakor og dessuten blitt kåret til ridder. Er det rart jeg liker ham?

Lars er en kløpper på kjøkkenet, på det punktet er vi ganske like. Senest nyttårsaften disket han opp med kalkun til mange sultne slektninger hjemme hos min mor, og skulle du be ham om å servere coq au vin til Øyvind Hellstrøm er ikke Lars den som snur i døra. Han lærer seg ganske enkelt å lage coq au vin, og så får han det til. Ganske uforskammmet. Dette er nemlig veldig typisk Lars: Han lærer seg det han har lyst til å kunne. Stort sett uten nevneverdige problemer. Når det er sagt er nok OL-gullet i høydehopp uansett utenfor rekkevidde, men vi kan jo alltids kjøpe en giraff hvis vi skal ha ned noe fra taket en dag.

I det siste har Lars snakket mye om høns. Som dere har skjønt av denne siden skal vi flytte til Sætre og Annastova og prøve oss på gårdsdrift. Da er det klart en må ha høner! Hønene må ha et hønsehus, og det har Lars allerede designet i et av de spektakulære dataprogrammene sine. Han har også funnet ut hvilke raser vi skal ha, og lovt at jeg skal få klappe en. Høneraser er forresten ganske forskjellige, har jeg lært av Lars. Noen er flinke til å verpe, andre til å ruge. Dermed har man mange verpehøns som lager spiseegg og rugeegg, og noen færre av rugehønsa som lager kyllinger. Det er for øvrig ganske vanlig dette at man lærer ting av å snakke med Lars. Han er kunnskapsrik og liker å fortelle, og folk liker å høre på ham.

Apropos dataprogrammer: Lars har startet eget firma, Nilsgard. Nilsgard leverer grafiske tjenester og nettdesign og mye mer, dere kan jo sjekke selv på nilsgard.no. Firmaet ble startet i 2010, og er altså oppkalt etter farsgården. Det blir spennende å følge med på hva Lars får til med firmaet, og til høsten pakker Lars både kone og firma i veska og drar hjem til Sæsstripa. Dette gleder han seg til, for selv om han lenge trodde at byen var plassen for Lars, viser det seg at det er både trangt og bråkete her. Dessuten kommer forhåpentligvis familie og venner på besøk jevnlig for å bivåne rurale krumspring og innta både coq au vin og pinnekjøtt, og skulle det skorte på kor og quiz kan han jo bare starte det selv!

 

Hanne

HanneHanne har budd i Trondheim heile livet, heilt sidan 1985. Å kalle henne veldig urban er kanskje ei overdriving, Nardo er ikkje akkurat metropolitansk, men ho har likevel vald å ta sjansen på å flytte frå den kjære byen sin og bli med til Annastova - og bra er det. I motsetning til meg, som har budd på landsbygda før, går Hanne i mykje større grad mot ukjent terreng, og det er modig og tøft gjort. Eg reknar med ho vil fortelje litt om korleis det går i denne overgangen sjølv, og eg trur det blir spanande å lese. Det er i alle fall spanande å vere med på!

Hanne er utdanna musikkvitar og dirigent frå NTNU og har òg bakgrunn frå geologi og matematikk. Ho vil gjerne bli lærar når ho blir stor, eller aller helst dirigent. Ho vil ikkje bli kokk. Hanne er ein av Noregs dårlegaste på kjøkkenet, det er faktisk ikkje tull. Ho har ein femmar i heimkunnskap frå ungdomsskulen, men kan likevel verken å koke ris eller egg, eller å skjære brød, for den del. Ho er òg ute av stand til å lære seg dette. Men ho kan faktisk lage ein veldig god tomatsaus, og det kjem ein langt med.

Ho er begeistra for dyr, spesielt katten vår, Mossa, som ho behandlar som eit menneskebarn. Og sjølv om ho elles er eit svært intelligent menneske som (i motsetning til meg) gjerne diskuterar politikk, religion og andre tyngre spørsmål, ser ho aller helst på såpeseriar når ho skal sjå på TV. Men aller helst vil ho høyre på radio, og då det vere P2. Derso nokon lurer på noko om P2 veit Hanne det, ho kan sendeplanen for heile veka, namnet på alle programpostane og alle programleiarane. Det er berre å spørje.

Ho er ein racer med strikkepinnane når ho har dilla på det, og er så husleg og ryddig at det (nesten) veg opp for dei manglande matlagingsevnene.

Som person er Hanne høgrøysta og ikkje redd for å fortelje korleis ho ser på sakene. Ho tullar ofte og med høgt volum og har ingenting imot å vere i sentrum. Men ho set òg stor pris på å vere åleine og sysle for seg sjølv. Når ho, som ho seier, har "ting i kø" tyder det at ho har lagt ein lang og detaljert plan med ting ho skal gjere, og då er det best å berre la henne halde på til køen er ferdig. Men tru ikkje av den grunn at Hanne er ein lineær person som likar å gjere ein ting om gongen, åneinei, helst minst tre ting om gongen. Til dømes kan ho pusse tenner, vaske opp og henge opp kle samstundes som ho snakkar i telefon med relativt stor suksess.

Eg vonar det ikkje blir "Trånhjæm Trånhjæm, at æ reist i fra dæ" når Hanne til hausten blir med meg sørover for å prøve gardslivets gleder, heller at Åges smektande Trondheimsviser blir erstatta av "Å Dalsfjord, bygdi kjære" i løpet av kort tid.

 

Annastova er kårhuset i Nilsgarden dit odelsguten Lars har tatt med seg bykona Hanne. Neste generasjon er også kome i hus, vår vesle Nils. Saman og kvar for oss syslar me med ulike gardsprosjekt som me skriv om på bloggen.

Besøksteller
Artikkelvisninger : 110535
Innlogging