Kongen er død, leve kongen

Vi har ikkje skrive så mykje om hanen vår, Carl Gustaf, etter at lesarane av Annastova gav han namnet sitt. Han har vist seg å vere ein svært tam hane, nesten litt for kjærleg i det han fýl etter oss heller enn å vere saman med dei andre hønene. Når ein arbeider til dømes i kjøkkenhagen har ein ikkje så lyst til å få hjelp av ein ivrig hane, for å seie det slik. Men ein tam hane er tusen gongar betre enn ein agressiv ein, og vi har sett stor pris på det fargerike dyret.

Men dei beste døyr unge. I dag tidleg når Hanne skulle sleppe ut hønene i finvêret var Carl Gustaf litt slapp. Etter litt overtaling gjekk han ut, men han la seg til i graset og var ikkje så interessert i verken dei andre, sola eller maten. Vi tok han inn og la han i eit eige bur, laga litt god mat til han og håpte det skulle betre seg utover dagen. Tilstanden betra seg ikkje ettersom vi sjekka utover dagen, og vi budde oss på at han kanskje ikkje kom til å klare seg. For om lag ein halv time sidan hadde han slutta å puste, og så var livet over for den flotte lesebokhanen vår. Uventa ankomst, uventa avgang.

Av og til er det ikkje berre kjekt å ha dyr. Ein blir på ein måte litt knytt til dei, sjølv om dei til sjuande og sist er nyttedyr, og når dei legg seg ned og daudar heilt utan vidare er det trasig. Vi har jo sagt farvel til kylling nummer seks, som døydde i påska, og kylling nummer sytten, som døydde andre natta han levde for eit par veker sidan, men det er annleis med kyllingar. Dei er liksom ein i mengda. Når eit vakse dyr avgår er det litt meir personleg.

Men vi har Hedemoraegg i rugemaskina, så forhåpentlegvis er det ein hane i eitt av dei som er like flott og kjekk som Carl Gustaf. Carl Gustaf vil likevel bli hugsa som det første store dyret som dauda frå den vesle familien i Annastova.

 

Lars og dei gamle vindauga

Eg synst eg byrjar kvart innlegg her med ei utsegn om kor redd eg er for å bygge noko. No har det altså hendt, eg har traktert hammar og sag, og det har, bokstaveleg tala, bore frukt. Ikkje for dét, resultatet vart kanskje ikkje heilt profesjonelt utsjåande, men eg synst jo det har ein viss rustikk sjarm. Og endå viktigare: det vart bygd på godt klimamedvite vis av materialrestar og avlagde bygningsdelar. Eg har bygd meg eit drivhus.

Eg byrja så smått allereie i haust, nesten med ein gong vi flytta hit. Ei passande tomt vart funne, fin og sørvendt, inntil ein ledig vegg og rett utanfor døra. Deretter gròv eg ivrig av torva på den tolv kvadratmeter store flekken eg hadde valgt meg ut. Men så vart eg gripen av sterk byggeangst, og kom ikkje vidare. Kva skulle eg gjere vidare, korleis skulle eg fundamentere, kor høgt skulle det vere under taket? Vinteren kom og sette ein effektiv stoppar for vidare byggearbeid, angst eller ei. Og det var kanskje til det beste, for eg må seie at eg tvilar sterkt på at mitt antagelegvis svært fragile debutbyggverk ville stått gjennom Dagmar, og då ville alt vore til inga nytte.

For at eg skulle tvinge meg sjølv til å gjennomføre prosjektet sådde eg eit utal med tomatplanter i slutten av februar. Desse gjorde at eg i slutten av mars såg meg nøydd til å faktisk bygge eit hustil dei, tomatfrø er ikkje gratis og det er mykje påpassing og oppfølging med dei.

Eg konsulterte min far og vi vart samde om at eit pålefundament var det beste. Tilfeldigvis hadde han liggande nokre autovernstolpar som ville eigne seg ypperleg som pålar. Etter at dei var i jorda, stabile og i vinkel og vater, var det eg grudde meg mest til med byggearbeidet brått over. Og ein knapp månad etterpå var huset oppe.

Veggane er laga av sjølvsaga totomsfiretoms og dei gamle vindauga frå hovudhuset på garden. Kostnad: Ingenting. Taket var det litt verre med, eg turde ikkje å lage glastak, så eg krita meg nokre gjennomsiktige terrassetakplater av plast. Desse kosta eit par tusenlappar, men dei var lette å legge og verkar førebels svært lovande. Eg er ingen stor fan av plast, men av og til må ein vere pragmatisk og ikkje la seg styre altfor mykje av romatiske prinsipp om ein oljefri kvardag.

Då huset var oppe og relativt tett rundt veggane ordna vi ein jålemur. Eg kan ikkje lage tørrmur i det heile tatt, men med god hjelp av Mia Julie som var på besøk den helga la vi stein på stein rundt heile kanten for å tette sprekken mellom bakken og veggen og skjule pålane huset står på. Og det vart faktisk ganske fint! No var vi komne til midten av mai og drivhuset var innflyttingsklart. Nokre trillebårlass med tørrkompost frå sauefjøset i botnen og heimelaga kompostjord på toppen utgjorde senga som skulle bli heimen til mine seks sortar tomat og dei to agurkplantene som hadde overlevd mishandlinga innandørs.

Ein månad og litt til har gått sidan innflyttinga, og ting ser bra ut. Dei stakkars tomat- og agurkplantene mine fekk ikkje den beste starten på livet, men dei ser ut til å kome sterkare tilbake i det nye, varme og lyse huset sitt.

Golvet er hellelagt, og ei gammal baderomsinnreiing fungerer som djupseng for melon, drueagurk og salvie. I tillegg har paprikaen i potter fått flytte inn, og dei ti aspargesplantene bur her i påvente av å bli planta ut neste vår.

Tomatane skyt knoppar og blømer som berre det, og heile fire små grøne tomatar har manifestert seg den siste månaden. Nok til ein spaghettisaus for to! Sjølvforsynt som berre pokker.

Det spirer og gror i Nilsgarden, også på utsida. Ein koparkjele fungerer som sneglesikkert salatbed.

No håper vi berre at vi greier å halde ugraset nede og motet oppe, så har vi snart vårt første heilt eigenproduserte måltid på bordet! I kjøkkenhagen har reddikane, mainepene og rødbetane kome langt, medan bønnevikkene, ertene, sukkerertene og løkane spirer. Min jobb er å vente (det er eg ikkje så flink til) og å halde skvallerkålen nokonlunde i sjakk (det er veldig tidkrevjande). Men sjølv om det er mykje og til tider einsformig arbeid gir det ei heilt eiga kjensle av meistring når ein kjenner at ein blir litt mindre avhengig av det andre har laga. Full kontroll, det er stas!

 

Avstemmingen er avsluttet

Da er avstemningen avsluttet, og vinnernavnet ble: Carl Gustaf. Takk til alle som har bidratt med stemmer, Carl Gustaf setter stor pris på innsatsen deres.

Her kan dere se hele resultatet

 

Nyklekka dvergkyllingar!

Så rart å ha vært innerst i
et eggeskall. Nå er du fri
og slipper dette strevet.
Her var så mørkt og trangt og vått,
så skal det sannelig bli godt
å komme ut og leve!

Inger Hagerup

Jau, no har det hendt igjen. Me har klekka kyllingar. Denne gongen er det rasehøns. Antwerpener skjegghøns, ein urdvergrase. Elleve bittesmå egg gjekk inn i rugemaskina, eitt var ikkje frødd og tre ligg der fortsatt. I ei kasse i kjellaren går sju dunete knøtt og nippar i sand og korn. Dei er pigge og venlege og kjekke med kvarandre. Lyst til å kome og sjå?

Nummer sju

Nummer åtte

Nummer ni

Nummer ti

Nummer elleve

Nummer tolv

Nummer tretten

 

Eksklusiv avstemning

Er han ikke fin?Vi har fått en ny hane, av den svenske landrasen hedemora. Dette er rasen som Lars har mest lyst til å drive med, så det blir nok flere slike. Den observante leser vil se at det er en skikkelig lesebokhane. Som plaster på såret for alle trofaste lesere som synes vi har skrevet lite på bloggen i det siste, kan dere få avgjøre hva han skal hete. Vi har kommet fram til noen alternativer, gi stemmen deres til det navnet dere liker best i pollen til høyre! Avstemningen avsluttes fredag 1. juni.

 

Annastova er kårhuset i Nilsgarden dit odelsguten Lars har tatt med seg bykona Hanne. Neste generasjon er også kome i hus, vår vesle Nils. Saman og kvar for oss syslar me med ulike gardsprosjekt som me skriv om på bloggen.

Besøksteller
Artikkelvisninger : 101049
Innlogging